چندی پیش یکی از دوستان در پستی از فیس بوکشان مصرعی را گذاشته بودند.من هم آن مصرع را با مصراعی دیگر کامل کردم.ایشون هم با بیتی دیگر به پیشواز مصرع بنده آمدند و همسر ایشون هم به جمع ما اضافه شدند و حاصل این پست ها شعری شد که اگرچه اشکال عروضی و وزنی در آن بیشمار است ولی شاید یکی از اشعاری باشد که هروقت اون رو بخونم به معنای واقع لذت ببرم.

بدون عینک نقد بخوانید...فقط دلنوشتست...

به نام خدا و به ذکر ولیش

دوست بنده:      دلم زجمله ی خوبان تو را گرفتار است

حقیر:                بیا که این دل خونین تو را خریدار است

دوست بنده:      طبیب خسته دلی را که دل بدو دادم

                       خبر کنید اسیرت هنوز بیمار است

همسر ایشون:  کسی ز گوشه ی فیس بوک من نالید

                      بیا طبیب که دل شکسته بسیار است

دوست بنده:     چقدر جای کامنتت در این میان خالیست

                     دچار حسن تو ام ورنه حسن بسیار است

همسر ایشون: میان چشم من و روی یار فاصله نیست

                     گناه ماست که اندر میانه دیوار است

دوست بنده:    نظر نمود دلم به دیوار و با خود گفت

                    امید پنجره ی من به عفو دادار است

حقیر:           شبی به این غزل ما بیا نظاره نما

                   اگرچه قلب غمین تو غرق در خار است

همسر ایشون: ز اشک و آه تو مولا چقدر دلتنگم

                   بیا که بی تو تبسم چقدر دشوار است

حقیر:           تمام شادی دنیا فدای خال رخت

                   که بی تو این دل ما خسته حال و خونبار است

 دوست بنده: اگرچه نیست به دنیا سراغم از شادی

                  از آن زمان که حسینش شهید اشرار است                

حقیر:           تمام هستی عالم بسان یک نقطه

                  نگاه پر کرم تو مثال پرگار است

دوست بنده: چه سالهاست که دیر شد نیامدی مهدی(ع)

                  و ارث مانده ز یاران دو چشم بیدار است

همسر ایشون:نهایت این شب هجران تمام خواهد شد

                    ولی به صبح رسیدن چقدر دشوار است

دوست بنده:   چکاوکان و هزاران فقط به گرد تو اند

                    چرا که نیست به غیرت گلی که بی خار است

حقیر:           شما بیا و غزل را خودت تمام نما

                  بیا ببین غزل ما چقدر پر بار است

                                      ***

امید که به درگاه دوست مقبول افتد...